Sevdiğim ilk adam; babam…Sevgiye, güvene olan inancımın yitmesine neden olan ilk insan; köksüz çınar. Köksüz, yalancı bir çınardın ilk rüzgarda devrildin.Oysa ne çok güvenirdim sana, arkamda kocaman bir dağdın her zaman, öyle bilirdim. Gidişinden sonra çok üşüdü sırtım.Başıma ne gelirse gelsin bir kahramanım var diye düşünürdüm. Başarısız olunca çok utanırdım. Sana da yazmıştım ya sınavı kazanamayınca ” kocaman bir çınara küçücük bir dal olamadım, özür dilerim ” diye. Ne çok yanılmışım oysa. Ben ufacık hatalarımdan pişmanlık duyarken, seni üzdüğümü düşünürken sen benden çoktan vazgeçmişsin, bilememişim.Evet, sarsıldım uzun zaman gidişinle. Korkaklık gelip beynime yerleşti; korkaklık, nefret, hayal kırıklığı. Yürürken hep arkama bakmak zorunda kaldım, artık kendimi sadece kendim koruyacaktım çünkü.Yokluğunu hissetmiyorum artık, yalancı sevgine ihtiyacım yok ama yokluğun etrafımdaki insanlara açık kapı bırakıyor. Kendimi sahipsiz hissediyorum bazen ve yokluğunu bilenler canımı çok acıtıyor. Yapılan tüm haksızlıkları yokluğuna bağlıyorum. Belki diyorum kendime o olsaydı izin vermezdi canımı yakmalarına; canımı en çok senin yaktığını bile bile.Çok acıdır ki artık üzülmüyorum gidişine. Ağır yükler bıraktın omzuma ve çok şey götürdün giderken. Çocukluğuma dair bir resim bile kalmadı elimde, anılarımı da unutturdum kendime. Her şey kirlendi ve gitti seninle, bari çocukluğumu bıraksaydın baba.

kırmızı saçlı acemi yazar

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here