Gönderen Konu: En İyi Hikaye-Ocak/2009-Hem Ceset Hem Katil  (Okunma sayısı 1776 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimdışı korayhan

  • Artık sende "biz" densin..
  • *
  • İleti: 4.513
  • Cinsiyet: Bay
En İyi Hikaye-Ocak/2009-Hem Ceset Hem Katil
« : 26 Şubat 2009, 17:24:22 Prş »

  HEM CESET HEM KATİL…

Düşlerin ağladığı saatler vardır, yüreğinizden taşınır ve gözyaşlarınıza dahi aldırmadan siyahın içinde kaybolur…
Aşkınızın sancıyan yanına tutunur ve inanmak istemezsiniz düşünüzün yitip gittiğine.
Uykuda olduğunuzu düşünür, kabusunuzun bitmesi için meleklerle dua etmeye başlarsınız, ama nafiledir, ne yapsanız dönmez giden düşünüz ve tüm esrarını kaybeder yüreğinizin çıkmaz koridorlarında…
Bu yazılanlar bir küçüğün kaybediş öyküsüdür;
Y.y lar boyunca sevgimle kutsallaştırdığım masalım, başka düşlere yelken açmıştı. Yüreğimin arka sokaklarından gizlice bir masalın başlayışını izlerken, kendi masalımın içimde son seferini yaptığına tanık olmuştum. Tam da o an anlamıştım, yaşanması geç kalan paylaşımların, kaybedişlerin habercisi olduğunu…
Öyle taşınmaz bir hüzündü ki sevdiğini başka düşe bağışlamak, içim acıyordu adeta, acımın azalması için ölmeyi bile istemiştim o an, ama ölmeyi bile becerememiştim…
Kayıp düşler tramvayıma biniyordum, belki de son kez, tüm özlemlerimi de yanıma alarak…
Gerçek sevgi, sevdiğini mutlu görmektir diyerek yol alıyordum ona doğru.
Hayatımda ilk kez Evet kelimesinin Hayır kelimesine dönüşünü bekledim. Beklediğim mucizenin getirdiği koca bir kabustu ve ben düşümü yitirmiştim. Alkış sesleri kulaklarımda çınlıyordu adeta. O an vagonlarımda sadece gözyaşlarım vardı, bir de aşkımı uçurum kenarından sürükleyerek intihar ettiğim yüreğim…
Düşüm karşısında masalıyla mutluluğu yudum yudum içerken, ben ruhumu çepe çevre saran hüznümle Meleğimin kanatlarına sığınıyordum…
Annem hüznümün beni nasıl da tükettiğini anlamıştı ve gözbebekleri ile ruhuma dokunuyordu. O an aldığım güçle bükük boynumu emin bir kararlılıkla doğrulttum. Acıya acıya mutluluk pozları vermeye çalışsam da, aslında içimde bir şeyler ölüyordu.
Yani o an Hem Cesettim Hem Katil…
Kayıp düşlerimi bindirdiğim trenim, artık bir sis treniydi ve ben o trenin üzerine gecelerimden kalan son siyah boyam ile hayal kırıklıklarımı çizdim.
Masalımın son sahnesi yaklaşıyordu, yanılmıştım mutlu bitireceğimi sandığım masalımı, gözyaşlarımla bitiriyordum…
Teknedeydim, elimde arka arkaya yaktığım sigaramla düşümü masal gözlüsüyle uğurlamaya hazırlanıyordum.
O an ufuklara gömerken, kısık bir ses tonuyla çok sevdiğim şiirle veda ettim beni kaybeden düşüme;
Bazen yıldızları süpürürsün farkında olmadan
Güneş kucağındadır bilemezsin…
Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür
Ciğerinde kuruludur orkestra duymazsın…
Koca bir sevdadır yaşamak da olduğun anlayamazsın
Uçar gider koşsan da Tutamazsın…

Masal bitti Siyah incim, perdeyi artık kapatıyorum...
Mutluluklar…

Morkelebek

05.10.2003

Tebrikler Morkelebek
« Son Düzenleme: 26 Şubat 2009, 17:28:17 Prş Gönderen: korayhan »
KOYDUĞUM NOKTALARIN ARDINDAN YENİ BİR CÜMLE KURMAYACAĞIM ARTIK...