Gönderen Konu: [17. 08. 2006] İşin bitince beni sever misin?  (Okunma sayısı 1985 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimdışı ShizofreN

  • Artık sende "biz" densin..
  • *
  • İleti: 2.001
  • Cinsiyet: Bay
[17. 08. 2006] İşin bitince beni sever misin?
« : 17 Ağustos 2006, 15:29:20 Prş »
       Uykusunun baldan tatli oldugu sabahlarda, melek
               opuslerle uyandirilmaz olur.
             
               Anne bagirir: "Cabuk ol, servisi kaciracaksin!"
               Baba kukrer: "Ne yatmasini biliyorsun, ne
               kalkmasini!"
               
               Sabahlari gunesin dogusunu bilmez cocuk. Hic
               aydinlanmadan kalkar ici.
               Taze bir sabah, bayat bir gunun devamidir cok zaman.
               Her sabah adina yuva denen, adina kres denen o yere
               birakilir. Baskalarinin annesinde, kendi annesinin
               hasretini ceker gun boyu. Sabahin korunde "benim annem
               ne zaman gelecek" diye gozyaslari ceker solgun yuzune
               dizi dizi. Aksam ne uzundur. Yuva nice gurultulu.
               Sevgilerini konusurlar efkarli saatlerde.
               
               "Benim babam beni cok seviyor."
               "Hayir, benim babam beni daha cok seviyor."
                "Hadi oradan, beni hem babam hem annem daha cok
                seviyor."
               
                Baskalarinin babasi kendi cocuklarini cok severse,
                sanki kendi babalarinin sevgisi azalacakmis gibi kavga
                ederler. En cok sevilen olmaktir tutkulari.
                Her pazartesi ne kadar sevildiklerinin ispatini
                yapmaya koyulurlar.
               
                Pazartesileri hep boyle gecer. Herkes kendi babasinin
                en sevgili baba oldugunu ispat etmeye calisir. Oteki
                cocuklar yeni sevgi ispatlarini ortaya koydukca icini
                bir urperti kaplar. Baskalarinin babasi cocuklarini
                daha cok mu seviyordur acaba? O reklam gelir aklina.
                Kahrolasi reklam.
               
                "Evinizi seviyorsunuz, arabanizi seviyorsunuz... Beni
                sevmiyor musunuz?"
               
                Inanmak uzeredir onu sevmediklerine. Arka koltuga
                gazoz doktu diye ne cok bagirmisti babasi. Ama olsun,
                arkadaslarina bunu anlatmazsa eger, babasinin
                arabasini kendisinden cok sevdigini nereden
                bilecekler. Keske her Pazartesi en sevilen evlat
                oyununu oynamak zorunda kalmasaydi. Bunun icin
                Pazartesileri hep hasta numarasi yapmasi. Uyanamamasi.
                En sevilen cocuk olmak yarismasi, bilseniz ne kadar
                zor diyebilse bir gun, her sey ne kadar kolay olacak.
                Oyunu degistirebilirdi. Bu oyunun maglubu oldugunu
                arkadaslari ogrenecek diye her Pazartesi karanlik bir
                kuyu olmazdi o zaman. Herkesin annesinin ve babasinin
                ne kadar iyi anne baba oldugu, cunku onlara ne cok
                pahali oyuncak aldiklarinin konusulduklari bir sira
                "beni anneannem cok sever" diye bagiriverdi.
               
                xxxx xxxx xxxxxx
               
                "Anne biliyor musun bugun yuvada ne oldu?"
               
                "Gormuyor musun? Telefonla konusuyorum."
               
                Hic kimsenin sevdigi sey birbirine benzemiyordu.
                Annesi telefonu, babasi arabayi seviyordu. Her sey
                erteleniyordu telefon ve araba soz konusu oldugunda.
                Bir de eve misafir gelecek oldu mu kendisine hic yer
                kalmiyordu. Nerelere gitsindi? Annesi kapatti
                telefonu. Mutfaktan tencere kasik sesleri geliyordu.
                Kosarak yanina gitti.
               
                "Sana yardim edeyim mi?" dedi en sevimli halini
                takinarak. Annesi manali manali bakti.
                "Hayirdir. Bir yaramazlik filan. Bak bir de seninle
                ugrasmayayim. Cok yorgunum zaten."
               
                Yorgunluk nasil bir seydi. Bazen elinde oyuncagiyla
                uykuya daldiginda anneannesi oyuncagi yavasca elinden
                alir
                "Nasil yorulmus yavrucak. Uykunun gul kokulu kollari
                sarsin seni" diyerek alnina bir opucuk konduruverirdi.
                Yorgunluk gul kokulu bir uykuya dalmaksa eger, ne diye
                annesi kendisiyle boyle kizgin kizgin konusuyordu.
               
                "Annecigim yoruldugun zaman gul kokulu uykulara
                dalarsin. Anneannem oyle soyluyor."
               
                "Uykuya dalayim da gul kokulari kusur kalsin.
                Yorgunluktan oluyorum."
               
                Bu kelimeden nefret ediyordu. Yorgunum. Yorgun
                oldugumdan. Boyle yorgun yorgunken...
               
                "Annecigim sen yorulma diye..."
                "Yemekte konusuruz cocugum. Bankada isler yetismedi.
                Baban gelene kadar bunlari bitirmem lazim. Hadi sen
                oyna biraz."
                "Hani siz yoruluyorsunuz ya..."
                "Eeee...."
                "Ben de oynamaktan yoruluyorum."
                "Ne yapayim?"
                "Bilmem..."
               
                Yapilmamasi gerekenleri biliyordu da buyukler,
                yapilmasi gerekenleri hic bilmiyorlardi. Isiklar sondu
                birden. Annesi ofkeyle soylenmeye basladi.
               
                "Mum da yok" diye diye karistirdi dolaplari el
                yordami. Cocuk sirtustu yatip, anneannesinin koyunu
                dusundu. Gaz lambasinin isiginda deli tavsan
                masalini anlatisini. Deli tavsanin duvardaki aksini
                getirdi gozlerinin onune. Anneannesi gibi iki ellerini
                birlestirip isaret parmaklarini yukari kaldirarak
                tavsan kafasi yapti.
                "bak deli tavsan" diyerek parmaklarini oynatti. Yoldan
                gecen arabalarin farlari duvardaki tavsana yol acti.
                Tavsan alabildigine hur dolasti sagda solda. Otlarla
                kuslarla konustu. Sonra yorgun dustu. Duvardaki
                goruntu o minik avuclarin acilmasiyla kayboldu. Kolu
                yavasca kanepeden asagi sarkti.
                Neden sonra isiklar geldi. Kadin cocugun hic
                konusmadigini akıl etti birden. Kanepeye kostu.
                Kucucuk dizlerini karnina dogru cekerek uykuya
                dalmisti. Masanin ustundeki dosyalara bakti
                igrenerek. Dindirilmez bir pismanlik doldurdu icini.
                Uyandirmaktan korka korka kucuk alnina bir
                opucuk kondurdu. Cocuk sanki bu opucugu
                bekliyormuscasina;
               
                "Isin bitince beni sever misin anne?" dedi.
               
                Kadin, sevilmek icin randevu alan cocuguna bakarak
                sabaha kadar agladi...


Paylasim icin tesekkurler Angel...