yıllar sonra ilk kez baktım resmine o da internet sayesinde…sahi değişmiş miydi…son resmi kamıştı elimde yıllar öncesine aitti…masum bakıyordu olacaklardan habersiz…gençti…annem kitabımın arasında buldu… suçlu bir genç kız gibi utanmıştım o gün,bugün gizlice resmine bakarken hissettiğim gibi… kuru bir resim ne anlatıyordu şimdi…pişmanlık mı…mağlubiyet mi…cinayet mi… kış güleri sobada ışınmış ekmeğime bal ile yağ sürüp bana uzatan adam mıydı bu resimdeki… sabahları beni şarkılarla uyandıran,biraz beraber uyuyalım deyip bana sımsıkı sarılan,varlığıyla gururlandığım insan mıydı bu adam… küçücükken kitaplığından gizlice kitaplarını alıp hece hece okuduğum,bana kitan okumayı sevdiren adam mıydı bu kadar yüreksiz olan….

 

kimseyi kırma,evi yaksan yaktım de,yalan söyleme! diyen bu adam mıydı resimdeki yabancı….
hayır….

değildi….

bu adam benim değillllllll!!!
babam değil….

şimdi eve doğru yürüyeceğim…gözlerimi kaçıracağım elinde ekmekle eve giden babalardan…küçük bir kızın babasının elinden tutuşunu görmemek için kapatacağım gözlerimi…tanıdık bir adamın iyi akşamlar ”kızım” deyişine ağlamaklı cevap vereceğim…

sonra sırtımdaki bıçak kıpırdayıp canımı acıtacak…sessizce ağlayacağım…

kırmızı saçlı acemi yazar

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here